hivstigmafighter

Het was zondagmiddag en ik liep met mijn dochter, Loris, naar het winkelcentrum Emiclear. Ik stopte om mijn buurvrouw, Janneke, te begroeten. Ze vroeg hoe het ging met Rio op de middelbare school. Het is allemaal nieuw voor hem! Mijn dochter zelf babbelde toen over hoe leuk het voor haar was om volgende week met haar stage te beginnen.
Terwijl we aan het praten waren, liep een mooie jonge vrouw op blote voeten voorbij. Ik keek naar elke beweging die ze maakte, denkend over mezelf toen ik een kind was in Afrika, en toen ik het grootste deel van de tijd blootsvoets liep. Ik kon haar niet laten gaan zonder haar een compliment te geven.

Mensen zoals haar zie je tegenwoordig weinig. We dragen altijd schoenen omdat de straten niet veilig zijn – je vindt hondenpoep, afval en gebroken flessen en ander glas. Ik hielder vroeger echt van om soms op blote voeten op pad te gaan. Zeker in Afrika waar er veel minder kans is om in een scherp voorwerp te trappen. Ik zei tegen haar: “Wauw, het is geweldig om je te zien lopen zonder schoenen. Ik vind het leuk. Ik heb het veel gedaan in Afrika, waar het normaal is om zo te lopen. Het is gezond om in direct contact te zijn met de grond”.
Ze zei dat ze Krista heette en vertelde me over hoe ze ervan droomde om naar Afrika te gaan, gewoon om de vibe te voelen. Ik was blij haar te ontmoeten, al was het maar voor een korte tijd. Mijn buurvrouw ging weer op weg en mijn dochter en ik liepen verder naar Emiclear

Een paar minuten later vond ik Krista weer, aan de koffie in een barretje. Ze haalde net een notitieboek uit haar tas. Ik vroeg: “Ben je een blogger?” Ze zei dat ze dat was, dus antwoordde ik: “Ik ook!” Ze vroeg: “Waar schrijf je over?” Ik antwoordde: “Mijn persoonlijke verhalen over HIV. Ik ben al 15 jaar HIV-positief”. Ze was erg verrast.

Ik droeg mijn U=U T-shirt en hoofddoek. En ik wist meteen dat dit het juiste moment was om de ‘ U=U message’ met haar te delen. Dus ik vertelde over mijn missie, mijn droom van een wereld zonder stigma en schaamte over hiv-positief zijn, en hoe belangrijk het is dat mensen hun status kennen door te testen. Ze was onder de indruk en zei: “Je bent echt geweldig Eliane, je maakt van je pijn je grootste geschenk.”
Ik blijf dit geschenk gebruiken om meer levens te redden. Door zo’n goede luisteraar te zijn maakte ze me erg gelukkig en ben ik erg onder de indruk van wat ze zelf op haar blog doet. Ze liet me beseffen dat iedereen op deze aarde een uniek geschenk heeft, en als we allemaal onze gave gebruiken kunnen we onze wereld een betere plek maken. Krista, jij bent de inspiratie voor velen, ga alsjeblieft door met je mooie werk! Ik dank God dat ik zo’n magische zuster heb mogen ontmoeten!

Tot snel! Vrede,
Eliane

Op 25 juli werd de 11e editie van de Kracht van Liefde gehouden. Het is in de woorden van Fred Verdult “de leukste dag om hiv te hebben”. Een zeer inspirerende jaarlijkse gebeurtenis over leven met hiv en medicijnen. De editie van dit jaar stond in verband met het aidscongres waar ik het in mijn vorige blog over had. Dit jaar had het ook een positief vlammenfakkel-relais door Amsterdam naar het evenement in het DeLaMar-theater.

Laat ik beginnen met de Positive Flame-tour: ik droeg nummer 2003, het jaar van mijn diagnose. Het was een ongelooflijke eer om deel uit te maken van de tournee waar we samen marcheerden; 37 fakkeldragers (35 met hiv van 1984 tot 2017), maar ook Nobelprijswinnaar Madame Francoise Barre-Sinoussi, die in 1983 het hiv-virus ontdekte en mijn vriend Timothy Brown, de enige persoon in de wereld die genezen is van hiv, Bertus Tempert die de voorzitter is van de Nederlandse HIV Associatie en een goede vriend van mij die de fakkel heeft overhandigd, Tim Kramer en Brenda Mugabona, de jonge inspirerende activisten en alle andere vrienden die ik vergat te vermelden. We marcheerden van het AIDS-monument waar we begonnen en zagen de opening door Femke Halsema van de tournee, vlak naast de fototentoonstelling “Wonen aan het nummer”, die een enorme foto van mij bevat. Van daaruit liepen we vele kilometers op een zeer warme dag door heel Amsterdam.

Waarom ben ik In Positive Flame Tour op mars geweest? Het was een eer om gevraagd te worden als fakkeldrager, die nu 15 jaar met HIV leeft! Ik wilde me verheugen samen met iedereen die het gemaakt heeft van 1984 tot vandaag! Aangezien mij werd verteld om mijn eigen kist te kopen toen ik in 2003 werd gediagnosticeerd en dat ik geen kinderen mocht krijgen omdat ik zou sterven, was dit een goed moment om mijn geluk te tonen moeder te zijn en levend te zijn! Mensen met hiv zijn nog steeds menselijk, ze zijn slim, hebben talent en zijn prachtig! We hebben geweldig samengewerkt. Ik hield van de toespraak van Femke en de hartverwarmende solidariteit van prinses Mabel in maart. Hun steun bij het bestrijden van stigma is zeer goed nodig door de bevolking van Amsterdam en vele andere plaatsen en we hopen dat er een grote verandering zal zijn in de houding ten opzichte van mensen met hiv in Nederland.

Aan het begin van de Power of Love-gebeurtenis van dit jaar verwelkom ik alle andere fakkeldragers met Afrikaanse dans op het Leidseplein voordat zij Theater DeLaMar betraden. Ik wist niet dat iedereen in het theater naar mijn positieve dans keek! Mijn zoons waren daar ook en waren erg trots op mama! Tijdens het evenement in theater DeLaMar werden er veel interviews gemixt met sommige artiesten. Zoals Belle Fleur en Perry Dossett. Ik hield van het moment waarop alle 37 fakkeldragers op het podium gingen om Something inside (zo sterk) met Perry te zingen. Ja, HIV heeft me sterker dan ooit gemaakt. Ik zou het Stigma rond HIV niet durven bestrijden als ik niet sterk was. Het liedje vervolgt ik weet dat ik het kan maken. Ja, ik heb het vandaag gehaald, omdat medicatie werkt. Maar toch, een harde herinnering is ook nodig: mijn neef en haar man hebben het niet gehaald vandaag … ze stierven aan AIDS zo recent als 2015! Ik hoop dat ik niemand anders in mijn familie zal verliezen vanwege AIDS.

We hebben het allemaal samen gedaan en ik zal altijd deze zoete herinnering aan Positive Flame en de grote finale van de Kracht van Liefde koesteren. Het was een echte energieboost en een herinnering voor mij om mijn missie voort te zetten: STRIJD stigma, OPLEIDING en EMPOWER.

Tot we elkaar weer ontmoeten.
Vrede,
Eliane