Mijn superheld

Hij is weer veilig thuis. Hij is mijn held en ook een beetje van de wereld. Mijn man vertrok een maand geleden naar Mozambique om levens te redden, want cycloon Idai had veel verwoest. Mensen zijn sinds Idai dakloos en schoon drinkwater is cruciaal. Mijn man was in Mozambiquenvoor de cholera respons, tenten bouwen en lokale vrijwilligers opleiden om mensen die ziek zijn te helpen naar het cholera-centrum te brengen.

Ik was al die tijd hier in Nederland, maar ik had dagelijks contact met mijn man om te weten hoe het met hem ging. Meestal maakte ik me zorgen omdat hij op een plek was vantage de cholera en ik bang was dat hij het zou krijgen. Ik weet hoe vreselijk deze ziekte is, want ik heb veel mensen hieraan zien sterven.

Toen mijn man me vertelde over een man die hij in een dorp vond en naar het cholera-centrum bracht en binnen een half uur stierf, maakte dit nieuws me nog verdrietiger en maakte ik me zorgen om hem. Maar het is hem altijd gelukt veilig te blijven omdat het niet zijn eerste keer is om in zo’n omgeving te werken. Hij heeft vaker gewerkt in een rampensituatie. Hij is bijvoorbeeld op Haïti, Sint Maarten en vele andere plaatsen in de wereld geweest. Ik ben altijd thuis bij de kinderen en bid dan dat hij veilig thuiskomt.

Dit soort werk kan hij niet doen zonder mijn steun. Ok hetzelfde moment is hij altijd mijn grootste supporter geweest tijens mijn muziekcarrière en hiv-activisme. Zonder hem zou ik niet op deze plek zijn geweest. Hij bleef naast me staan toen ik mijn hiv-diagnose hoorde, hij gaf me moed en goede raad. Ik ben hem erg dankbaar hiervoor. Dit is waarom ik hem mijn held noem.

Ik ben blij dat hij nu veilig thuis is uit Mozambique. Ik vond het geweldig om met jullie te delen hoe dankbaar ik ben dat ik hem weer terug heb!

Vrede,
Eliane

Biktarvy

Ik ben een nieuw hoofdstuk in mijn leven begonnen. Eén pil per dag om mijn hiv te behandelen. Dat is weinig en ik voel me geweldig. Via een gedicht zou ik graag mijn dankbaarheid willen uitspreken voor deze opmerkelijke pil “Biktarvy”:

Birktarvy, je schut mijn leven heftig door elkaar.
Echt waar, ik kon niet wachten om je alleen te nemen,
Kaletra, Combivir, Kivexa hielden me vroeger op de been,
Maar Birktarvy is nu de enige voor mij.
Alleen vervul je de taak van vier pillen tegelijkertijd.
Rock and roll zoveel mogelijk in mijn lichaam!
Je doet het geweldig en ik ben blij dat we elkaar hebben gevonden.
Je zult me ​​sterk houden!

Onzichtbaar = Onoverdraagbaar

Ik ben een trotse Amersfoorter!

Op 23 mei 2008 ben ik in Amersfoort komen wonen. Niemand wist wie ik was, wat mijn talenten waren of wist van mijn hiv status. Mijn belangrijke doel was om eerst te integreren in de Amersfoortse samenleving, wat betekende om zo snel mogelijk de Nederlandse taal en cultuur eigen te maken. In 2 jaar was ik klaar, nam ik deel aan de inburgeringsceremonie, schudde handen met burgemeester Lucas Bolsius en met die handdruk werd ik een Nederlander.

Waarom ben ik van Amersfoort gaan houden? Het is een stad die bekend is om zijn openheid en het bieden van de gelegenheid aan Amersfoorters, ‘import’ en origineel, om te groeien in de samenleving. Ik ben erg trots een Amersfoorter te zijn en nu, 10 jaar later, deel uit te maken van een groep inspirerende mensen voor mijn stad Amersfoort.

Ik was een van de 10 mensen genomineerd voor de Amersfoorter van het jaar 2018 verkiezing georganiseerd door het Algemeen Dagblad. Dit evenement laat opnieuw zien hoeveel mooie initiatieven er in Amersfoort georganiseerd worden door mensen met energie en hart voor de samenleving. Mijn mooie Amersfoort telt bijna 160.000 mensen, waarvan er 400 genomineerd werden voor deze titel en waaruit er 10 geselecteerd werden voor de finale van gisteren. En ik was een van hen.

Ik ben zo trots om erkend te worden als een van de meest inspirerende mensen in Amersfoort. En dit alles door goed doen voor de gemeenschap via mijn muziek en hiv / aids voorlichting, en als rolmodel in het bestrijden van stigma. Inspirerend Amersfoort is mijn stad en ik ben dankbaar hier te wonen en bij te dragen aan het behoud van een vriendelijke stad die mensen verwelkomt zonder stigma of discriminatie.

Mijn man en kinderen, buurvrouw Rita, mijn beste vriendin Elise en nog andere vrienden kwamen me gisteren steunen. Zij waren getuigen van een heel bijzonder moment toen ik 10 jaar later opnieuw burgemeester Bolsius de hand mocht schudden. Het liet iedereen zien wat je in 10 jaar kan bereiken, als je die kans maar grijpt en verzilvert, hier in mijn Amersfoort. Ik ben er trots op dit persoonlijk met hem te mogen delen en mijn dankbaarheid te tonen in zijn vertrouwen om een nieuwe Amersfoorter een kans te geven om te bloeien. Hij was dan ook erg trots te horen wat ik allemaal heb bereikt door mijn passie als Amersfoorter de afgelopen 10 jaar. Hij inspireert me hiermee om nog meer en nog beter mijn best te doen en is zo ook een inspiratie voor een andere rijzende ster, mijn 10-jarige zoon Akira Becks

Het is een eer om deel te zijn van deze selecte groep inspirerende Amersfoorters en te laten zien dat je Amersfoort positief kunt veranderen als je hier zelf hard voor vecht. Ook bedank ik hierbij graag AD Amersfoort om dit alles mogelijk te maken. Verder veel dank aan alle mensen die mij hebben gesteund en op mij hebben gestemd. Dit laat zien dat hard werken altijd loont. Blijf open om meer te leren over hiv en laten we samen stigma blijven bestrijden hier in Amersfoort.

Vrede,

Eliane

Een Winnaar in 2019

Ik herinner het me als de dag van gisteren, maar het was toch echt tijdens het kerstseizoen van 2003. Mijn man en ik waren net terug in Angola vanuit Pretoria voor mijn hiv-behandeling. Hoewel ik wanhopig was om mijn medicatie te starten, was ik erg bang voor mogelijke bijwerkingen. Ik wist niet zeker hoe ik me tijdens Kerst en nieuwjaar zou voelen als ik met medicijnen begon. Ik wilde die speciale momenten met mijn geliefden niet missen. Dus vertelde ik mijn man dat ik naar alle feestjes zou gaan en pas hierna zou ik de pillen op 2 january 2004 beginnen. Ik begon met 20 pillen per dag, samen mijn diabetesmedicatie.
Een paar jaar later daalde het aantal hiv pillen tot zes en daarna tot drie. Het was moeilijk voor mij om naar één pil te gaan omdat hiv-behandeling werd gecombineerd met medicatie voor andere aandoeningen: diabetes, hoog cholesterol, hoge bloeddruk en een bloedprop- die me in 2015 in de problemen bracht, nadat mijn cardioloog vroeg me te stoppen met de medicatie omdat ze ervan overtuigd was dat ik gezond was en geen cardiologisch probleem had. Ik vertrouwde haar en stopte deze pillen, maar een paar dagen later kreeg ik een hartaanval op weg naar Londen voor vakantie met mijn gezin.
Toen begon ik mijn situatie te herzien en probeerde ik veel verschillende nieuwe medicijnen. Mijn hiv-medicatie veranderde ook van drie naar vier pillen. Ik vertelde mezelf dat ik niet moest opgeven. Ik begon hard te werken om mijn gezondheid te verbeteren: meer sporten, controleren wat ik eet en ervoor zorgen dat ik voldoende rust neem als mijn lichaam erom vraagt.
Eerst was het de cardioloog, die me behandelde na mijn hartaanval, die me vertelde dat ik nu gezond was en sommige van mijn tabletten kon stoppen. Dat was het eerste goede nieuws. Toen sprak ik met mijn diabetesarts die vertelde me dat als ik mijn suikerniveau binnen drie maanden kon verlagen, ik een tablet minder zou kunnen nemen van de vier die ik toen nam voor diabetes.
Ik ging drie keer per week naar de sportschool, naar de sauna en begon ook regelmatig te lopen. Ik controleerde mijn calorie-intake en verloor ongeveer drie kilo.Door dit resultaat was ik in staat om een diabetes pil te verminderen.
Vandaag is het 4 januari 2019 en na 15 jaar hard werken en positief denken, begin ik een nieuw hiv-medicijn, wat betekent dat ik slechts één pil per dag slik! Zoals ik al zei, ik zit absoluut in het winnende team! Ik gebruik nu Biktarvy, een combinatie van drie geneesmiddelen: Bictegravir / Emitricitabine / Tenofoviralafenamide. Kun je het voorstellen, slechts één tablet? Terug van vier: Darunavir, Lamivudine, Maraviroc, Ritonavir.
2019 is voor mij heel goed begonnen, dus ik beschouw het als een jaar dat me lachend tegemoet komt en dat vol verrassingen zit.Mij staan nog veel goede, positieve dingen te wachten.Geef nooit op, wees altijd positief en houd van jezelf in elke situatie!

Vrede,
Eliane

Sent from
BlueMail

Mijn kerstherinneringen

Het is kerstmis, ik zie overal licht en kerstbomen in huizen. Het is erg mooi. Ik heb heel mooie herinneringen aan mijn jeugd tijdens de kerst. Ik was een danseres in een kindergroep in onze kerk. We droegen kronen van papier en jurken in alle kleuren van de regenboog. Ik herinner me dat mijn jurk groen was. De kerstshow was erg spannend. Het koor zong terwijl we aan het dansen waren.

Ik keek altijd uit naar het moment na de show om het kindje Jezus te bezoeken in een mand onder de kerstboom. Deze kerk was de enige plek in ons dorp waar we allemaal een kerstboom konden zien. Nu moet je weten hoe moeilijk het was, dat ik als klein meisje me tussen al die grote mensen doorwurmde om aan de voorkant te komen waar ik eindelijk baby Jezus en al die mooie lichten en bellen kon zien. Mijn moeder gaf me 5 Burundese franken als cadeau voor het kindje Jezus. Ik was zo trots dat ik een cadeau kon geven en verwachtte er niets voor terug. Ik geloofde in vriendelijkheid en nu zie ik wat mijn moeder me probeerde te leren: Om de liefde te delen, om de mensen in nood te helpen.

Elke kerst komen die herinneringen terug. Nu kan ik in mijn eigen huis genieten van een kerstboom met prachtige lichten. Ik mis alleen mijn ouders en ze blijven elke dag in mijn hart en als ik Kerstmis vier, denk ik aan ze terug. De laatste keer dat ik kerst viert in Burundi met mijn vader was december 2006. Godzijdank heb ik een nieuwe familie in Nederland die heel aardig voor me zijn. God wist dat ik mijn ouders zou missen en gaf me een heel speciale schoonfamilie. Ze houden onvoorwaardelijk van me! Ze vieren elke Kerst met ons, ook dit jaar zijn ze bij ons. God, bedankt voor zulke fantastische ouders!

Mijn kerstwens is dat ik ze zo lang mogelijk gezond en gelukkig wil houden als altijd. God zegene mijn familie en bewaar ons verenigd!

Ik wil iedereen bedanken die mijn leven dit jaar heeft beïnvloed, en ik wens iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar 2019.

Vrede,

Eliane

Hiv is Kleurenblind

Waarom je jeugd weggooien of zeggen dat het je niets kan schelen?
Misschien kun je iemand vragen een handje te helpen om jouw pijn te delen.
Het maakt hiv niet uit hoe oud je bent of welke huidskleur je hebt
hiv ziet geen zwart, bruin of wit omdat hiv kleurenblind is.
Als je hiv wilt bestrijden, doe dit dan samen en je kunt de strijd winnen.
Hiv maakte zichzelf tot wereldveroveraar.
Het wordt nooit moe en is altijd op reis via onze lichamen, waar ook ter wereld.
We kunnen het stoppen en dit beëindigen
maar hoe doen we dit als mensen nog steeds niet het goede van het slechte kunnen onderscheiden?
Hoe doen we dit als mensen ons, mensen die leven met hiv, nog steeds beoordelen?
We delen allemaal dezelfde dingen op verschillende manieren
en hiv is verliefd op iedereen.
Het zal ook naar jou toekomen als je je deur niet sluit.
Hoe weet jij of het al niet met je lichaam meereist?
Als je nooit een test neemt om hierachter te komen?
Ik heb je verteld dat we op veel manieren dezelfde dingen delen …
Mijn hiv-virus, dat ik nu al vele jaren onder controle hed, werd in mijn bloed gevonden.
De kleur van mijn bloed is rood, net als dat van jou.
Het verschil tussen ons is dat ik me bewust ben van mijn hiv status
en dus is dit virus nu niet meer te vinden in mijn rode bloed.
Heb jij ooit je rode bloed gecontroleerd?
Haast je om te testen, zodat je gerust kunt leven
zodat je op tijd wordt behandeld, zoals ik dat ben.
Onthoud dat HIV kleurenblind is,
zelfs als hij de RODE kleur kiest.
Wees voorzichtig en blijf veilig
Vrede,
Eliane

Mijn bonus verjaardag

20181124_212150574265530.jpg

Ik ben geboren op 25 november 1976 in Gihanga, Burundi. De afgelopen jaren woon ik hier in Nederland. Hoewel ik hier niet als vluchteling ben gekomen, betekent dit niet dat ik geen idee heb hoe het voelt. Geloof me, een vluchteling zijn in je eigen land is nog moeilijker dan een grens oversteken.

Elk jaar vier ik mijn verjaardag, ik denk dat veel aan de nacht dat we weg moesten rennen, die nacht in oktober 1993 toen de burgeroorlog in Burundi begon. We renden weg van mijn dorp Murira en verstopten ons tussen de bomen. Na een tocht van twee dagen door de bush geslapen kwamen we eindelijk aan in het centrum van Gihanga. Daar werden we beschermd door soldaten.

Dat is de dag dat ik eindelijk de haat besefte tussen Hutu’s en Tutsi’s. Toen mijn ouders me opvoedden om een ​​Burundese burger te zijn, dachten ze nooit dat deze oorlog ooit zou uitbreken! Het waren pijnlijke nachten, ik wist niet hoe de toekomst er voor mij zou uitzien. Ik wist niet of ik ooit mijn 40ste verjaardag zou bereiken. In het vluchtelingencentrum moesten we wachten om voedsel te krijgen van de internationale organisatie WFP.

We hadden geen schoon water, geen kleding. Niemand van ons heeft iets met ons meegenomen. Dus we hebben hulp gekregen voor alles uit het buitenland na een paar dagen in het centrum. Ik zal niet de details vertellen over van een chorela-uitbraak in ons vluchtelingencentrum. Er gingen veel mensen dood. Ik overleefde het, maar het scheelde weinig. Ik wist dat God een doel voor mij heeft en dus zou ik niet sterven voordat ik het doel zou halen.

Ik was net op tijd om te worden behandeld! Maar elke keer in mijn gedachten kwam het geluid terug van mensen die ons in Bush zochten, en zei “Tinga Ababaya”, wat betekent dat ik naar slechte mensen op zoek was en ik het licht naar ons toe zou zien komen.

Ik was doodsbang en het kostte me vele jaren om me vrij te voelen, zelfs toen ik in een veilig land als Nederland was. Soms blijft het verleden je niet achtervolgen, je moet gewoon positief en sterk blijven! Ik ben dankbaar voor dit leven, ik was 17 toen de oorlog begon en toen ik dacht dat ik niet ouder dan 20 zou worden. Omdat ik mijn 42e verjaardag ga vieren, wil ik mijn verjaardag  opdragen aan de vluchtelingen. Nu meer dan ooit tevoren!

Dit zijn mijn bonusjaren, en het zou geweldig zijn om ervoor te zorgen dat de ongelukkigen hulp krijgen, net als ik nu 25 jaar geleden. Ik heb ervoor gekozen de Stichting Vluchtelingen te steunen omdat hun missie veel voor me betekent en ik hoop dat je een bijdrage zult overwegen als een manier om met mij te vieren. Elk klein beetje zal helpen mijn doel te bereiken.

Vrede,
Eliane