Over Eliane

Mijn levensmotto is:
“Als het leven je honderd redenen geeft om te huilen, geef je het duizend redenen
om te lachen.”

Nadat ik als vrijwilliger in een ziekenhuis werd weggestuurd omdat ik Hiv-positief was, steunde de Hiv Vereniging mij in een rechtszaak, en werden de regels in het ziekenhuis veranderd. Ondanks het stigma en het risico van sociale isolering, besloot ik open te zijn over mijn ziekte om het taboe te doorbreken en mensen voor te lichten, niet alleen in Nederland maar ook in Burundi. In Afrika rust een groot taboe op Hiv en aids.

Sinds 2014 treed ik naar buiten, onder meer als voorlichter op scholen en voor de campagne “Hiv uit de kast” van de Hiv Vereniging en Stichting Hello Gorgeous. Ik zet mij onder meer in om hiv onder zwangere vrouwen in Burundi te behandelen, en om Hiv en aids onder de aandacht brengen van het pygmeeënvolk de Twa (ook wel Batwa genoemd). Hiervan doet ik verslag op mijn blog Indonongo. Volgens Journal Burundi Eco  ben ik de eerste zwarte vrouw in Burundi die openlijk over haar seropositiviteit heeft durven spreken.

In 2016 kreeg ik de prijs van de ‘Voice Achievers Award’, georganiseerd door het African Voice Magazine, voor het inspireren van de Afrikaanse diaspora. Ter gelegenheid van Wereldaidsdag 2016 mocht ik poseren voor de levensgrote posters op peperbussen, met de tekst ‘Ik heb Hiv en God houdt van mij’ en ik trad op in de tv-show “No socks no shoe” van GAM TV.

Wil je meer weten? Kijk op mijn wikipedia pagina
Of op mijn instagram account

posters