The Mask

I had been wearing The Mask for many years.
I would smile while no one knew what was behind that smile.

The Mask was heavy, I could not take the weight anymore.
Then I decided to take it off, what many call coming out of the closet.
I wanted to feel free.

No more shame, no more lies.
Why does it have to be so hard?
Why did it take me so many years?
I needed time; Maybe you still need more time …

But don’t wait too long, you are missing out on things.
I know I am not alone to have gone through this.
So here is my call to everyone who is still wearing The Mask.
Take it off – if you want to fight HIV stigma;
Show your face – I know you are not a coward.

Aren’t you tired of hiding?
Aren’t you thirsty for freedom?
Take off The Mask, I’m begging you!
Be the hero and voice for the voiceless.
May your voice be heard like thunder on Mount Kilimanjaro.

Shout out loud – and say “No more HIV stigma!”
Isn’t it lovely to be yourself again?

6 reacties op ‘The Mask

  • Wow, impressive Eliane. Mijn ouders heb ik het nooit durven te vertellen. Het verdriet wilde ik hen besparen. Maar nu mag de hele wereld het weten, ik heb mijn masker afgedaan. We zijn niet anders dan anderen. Net als jij vind ik ook dat het stigma ten aanzien van HIV moet verdwijnen.

    Geliked door 1 persoon

  • Een masker kan mooi zijn, zie het bovenstaand voorbeeld. Maar het haalt het niet in schoonheid bij het echte gezicht. En jouw gezicht zonder masker is prachtig, want jij hoeft niks te verbergen! Een masker houdt stigma in stand, toch?

    Like

  • Mijn Masker, wat ik jaren droeg en nog steeds draag om ivm met een zware depressie. Overwon maar keerde terug het liet me niet met rust. Stond in mijn eentje te vechten, geen steun, geen begrip. Enige steun waren mijn huisarts en mijn psycholoog. Bij hun kwam mijn masker eraf, werkelijke Sevim kwam tevoorschijn. Ik kon mezelf zijn, kon huilen, kon praten, geen kritiek en het allerbelangrijkste er werd geluisterd, ik werd gehoord. Zodra ik mijn auto instapte deed ik mijn masker op. Mijn depressie delen met anderen
    familie/vrienden deed ik niet meer omdat ze het niet begrepen. Logisch, ze hebben het niet meegemaakt en als je het deed kreeg ik een reactie van doe niet zo gek. Hield me op afstand, ging nergens heen, voelde alleen veiligheid in mijn huis. Genieten, lachen, plezier hebben was ik allang kwijt. Alleen bij familiegelegenheden kwam ik buiten, maakte me op, mooi aangekleed en een lach. Alles aan de buitenkant kon je zien ze ziet er mooi uit, maar niemand ziet wat er achter mijn gezicht schuilt.

    Ik schaam me niet, gebruik medicatie, ben niet gek. Ben trots omdat ik vecht en heb gevochten. Ben sterker geworden en voor mezelf gevochten.

    Ik ben een strijder geworden 💪🙏

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s