A toy saved my life

My life has been shaped in many forms, so my memories are sometimes triggered by sounds, pictures, food or even some trees. I never knew that a toy could save a life, even more than once. So I would like to share the story how my daughter’s toy saved me during the first years of my HIV diagnosis.

I must have told this story many times now during my HIV education at schools, in communities in the Netherlands and with the Batwa in Burundi. In French it is said “Les Paroles s’envollent mais les ecrits restent” which means “Spoken words don’t last but those written stay forever”. I choose to write my story down so that many people may read it. I find it funny to share.

After my diagnosis in November 2003 in Luanda, Angola, I did not have access to my HIV treatment. The Doctor officially declared me death by her words “You are going to die, you are not allowed to have children. Better go buy your coffin!” She sent me home without prescription. Like that I was on the street without medication, without hope. It took us time before my husband found a contact in South Africa for my treatment. I was so scared , I had many nights full of nightmares.

It finally happened in December, three weeks before Christmas. I got good news that I was going to Pretoria for HIV treatment. I was very excited to sit in that plane to South Africa. We stayed in the Hatfield area in the Protea Lodge, a very lovely place. But I could not wait to be at the Louis Pasteur hospital to meet Doctor Lewis for the first time. He was very kind, he answered all my questions and made me feel I was not a monster. I got out of his office with a prescription and a big smile.

I did keep in mind though what I had experienced many times at Luanda International Airport; They would search us everywhere, pockets, bags, and there was even a special lady who would take you to a room to check in your underwear if you did not have diamonds or too much money. So I was worried that the moment I would reach Luanda I would be caught with 3 months worth of medication. If caught, I would have gone to jail or be banned from entering Angola or even get killed immediately. I had to find a suitable solution of hiding my medications as good as possible.

So we went to Hatfield Plaza where I took my favouriet drink Amalura coffee, eat garlic snails with garlic bread to enjoy the sunny afternoon and try not to worry too much about my return to Luanda. So I came up with a plan: I went to a sport store and bought three big water bottles and filled each of them with my 3 months supply of medication. Most of my HIV medication needed to stay in the original package and to be saved in fridge, but that was not my concern for that moment. I needed them to reach my home in Luanda without being caught.

I can tell you, I was lucky to have a 2.5 years old daughter who had a beautiful baby doll named ‘Keza ” which means Beautiful in Burundian Language. It was a talking doll that would start crying when her dummy would fall out. So I hid my bottles of medication between toys and nappies in my daughter’s small trolly bag, and on top I put Keza with the dummy still in her mouth. I packed it in such a way that when they would open the bag, the dummy would fall out and Keza would cry like a real baby.

Loris and her Toy Keza

And so it happend at Luanda airport: The customs officer opened the bag and Keza started crying in front of him. He was visibly shocked, yes even scared. And I pretended there was nothing dangerous in the bag and said ” Oh, here are only the toys of my daughter”. He said “Oh, please stop that crying baby I am getting crazy already! Close your bag and get out of here”.

What a magical moment! I was free to go. We repeated this every three months, and every time I went through the search my heart was beating FAST and LOUD, like BATIMBO ( Burundian drummers ) of Burundi. I was lucky enough to meet different custom officers, so they never discovered my trick with crying Keza to avoid serious interrogations. I was happy to finally move to Pretoria where I started my new project of having a baby since I was three years on successful treatment. Long live KEZA, you saved my life!

Thanks a lot, and thank you my daughter to help carry that bag even if you did not know mama’s trick! I am thankful to you too!

Peace , Eliane

Colourful Cultures

In mijn blog over koningsdag vertelde ik al dat we 132 nationaliteiten in Amersfoort hebben. Toch zeg ik altijd dat wij ‘one people’ zijn, want uiteindelijk zijn we namelijk op vele manieren met elkaar verbonden. Deze zondag was ik hier getuige van tijdens het multiculturele Colourful Cultures Festival in Liendert.

Ik herinner me nog goed dat ik samen met Paul Liklikuata en Liekje Hoffman in het Huis van Bartels tijdens het drinken van een kopje koffie op het idee kwam om iets te organiseren dat zoveel mogelijk nationaliteiten zou verbinden. De wijk Liendert herbergt 80 van de 132 nationaliteiten. Ons idee om een festival rondom diversiteit te organiseren begon als een droom en om dit te mogen waarmaken was een grote eer. Het was mijn eerste keer om te helpen bij het organiseren van een festival. Ik ben daarom supertrots dat we het afgelopen zondag voor elkaar kregen, en dat op zo’n warme dag!

Het ‘Colourful Cultures Festival’ zat bomvol activiteiten voor jong en oud. Gospel Kidz, Liendert Orkest, Evangelique Rap, Indonongo, Suzuki Guitar groep, … En natuurlijk Duze Nomshikashika een koor dat Zuid-Afrikaanse liedjes zingt in de lokale talen, uniek in Amersfoort. Dit koor is heel speciaal voor me omdat ze zingen over de strijd voor vrede en de strijd tegen hiv en aids in Zuid-Afrika. Als HIV stigmafighter ben ik sinds maart van dit jaar lid geworden van dit koor en zondag heb ik twee liedjes solo mogen zingen met het koor.

In een liedje had ik het over hoe hiv en aids (nog steeds) zo vaak een einde maakt aan het leven van mensen, en hoe we hiertegen kunnen vechten. Aan de reacties van het publiek las ik dat sommigen echt geraakt werden door dit lied terwijl ik met passie zong. Dit is een boodschap die ik in oktober ook naar Zuid-Afrika wil brengen terwijl ik met het koor in Soweto en Kaapstad in de verschillende Townships optreed en een kans krijg mijn hiv verhaal te delen en hoop te geven aan de mensen. Tijdens onze show werd er een oproep gedaan te doneren voor mijn reis. Ik wil hierbij graag iedereen bedanken die zondag een bijdrage heeft gedaan en zo helpt mijn droom waar te maken.

Een andere activiteit die me de afgelopen tijd ook bezighield was de modeshow. Ik heb 11 nationaliteiten bijeengebracht om hun mooiste outfit te presenteren. We hadden een prachtige Dominicaanse groep, MODESTO AQUINO, en mensen uit Marokko, Nicaragua, Ethiopië, Jemen, Nederland, Indonesië, Burundi, Congo, Kenia en Zuid-Afrika. We hebben een prachtige show gegeven waarbij iedereen met trots iets origineels en moois toonde.

Burundi werd vertegenwoordigd door mij en mijn zoon Akira. Iets waar ik heel trots op ben als moeder, om de Burundese cultuur te delen met de nieuwe generatie. Akira is geboren in Nederland en heeft een Nederlandse vader, en het was heel bijzonder om hem te zien in een traditionele outfit gemaakt van hout (INYAGITI). Dit werd zo gedragen door onze voorvaderen voordat moderne kleding beschikbaar was. Ik was gekleed in een mooi gewaad met traditionele prints, zoals een lokale vrouw in een dorp. We droegen beiden een Burundese vlag.

Wat kan ik nog meer zeggen? Een grote eer! De show eindigde met een kleurrijke dans waar alle landen letterlijk samensmolten tot ‘ one people’ . Lachen, plezier maken, daar gaat het allemaal om toch? Wij zijn met recht een ‘ Colourful Culture’  hier in Liendert.

Tot slot nog een speciaal bedankje aan al die mensen die ons geholpen hebben dit festival waar te maken. Zonder alle vrijwilligers, de bijdragen van de gemeente Amersfoort en de Rotary Club, was dit niet gelukt. Urakoze cane!

Bedankt dat je erbij was en hopelijk tot volgend jaar.

Een eerbetoon aan mijn coole broer Albert

In mijn doodsangst, angst, machteloosheid en nutteloosheid, denk ik aan mijn broer Albert, opnieuw ben ik een familielid verloren vanwege diabetes en bloeddruk. Mijn hart huilt vanwege dit grote verlies. Mijn tweede broer verliezen aan diabetes is verwoestend, maar ik weiger me te verliezen in negativiteit. Ondanks dat ik weer getroffen ben door een stergeval inde familie: Ik verloor eerst een zus vanwege kanker, daarna een zus vanwege bloedarmoede en nu twee broers aan de gevolgen van diabetes.

Toen ik vanmorgen huilde kwam mijn jongste zoon Akira naar me toe. Hij omhelsde me en zei: “Mama dat soort dingen gebeuren in ons leven, en je moet sterk zijn!” De boodschap raakte me. Ik vroeg mij af: Waarom moet ik iedere jaar zoveel mensen verliezen elk jaar? Hoeveel sterker moet ik zijn? Maar Akira heeft gelijk, ik moet sterk zijn voor mijn kinderen. Als iemand die dezelfde ziekte heeft die als mijn twee mijn broers moet ik sterk blijven. Zodat ik gezond blijf en mijn kinderen zie opgroeien.

Dus besloot ik te zoeken naar de zoetste herinneringen aan broer Albert. Hij was de een na oudste van ons gezin en ik de de jongste. Hij was toen al veel ouder dan ik, maar hij was nog steeds mijn grootste inspiratie. Ik heb geweldige herinneringen aan hem die me Matoroshi noemde toen ik 4 jaar oud was. Het betekent grote fakkel of grote ogen. Tot aan zijn allerlaatste dagen was hij de enige in mijn familie die me Matoroshi bleef noemen.

Hij ging met me spelen, zodat ik niet voor het diner in slaap viel. Hij leerde me hoe moest dansen op rock-en-roll en hoe ik op bruiloftspartijen in mijn dorp Murira moest dansen. Hij nam me mee naar feesten en liet me zien hoe ik moest dansen. Dankzij mijn broers danslessen stal ik later op feesten zelf de show.

Mijn broer stond in het dorp bekend als de heer White, omdat hij zich in witte kleding stak. Echt een coole, mooie kerel. Hij was de beste ontwerper in de hele provincie Bubanza en hij zou je als een persoon zonder fouten kunnen tekenen!

Hij was mijn aller coolste broer! Hij heeft nog veel meer herinneringen achtergelaten en zijn tien kinderen, de rest van familie en vrienden zullen hem missen.

Moge zijn ziel rusten in vrede.

Eliane.

Koningsdag in Amersfoort

Amersfoort is een prachtige stad en ik ben een trotse Amersfoorter. Dit jaar vierde Koning Willem-Alexander zijn verjaardag samen met zijn gezin in Amersfoort. Ik mocht deelnemen aan 1 van de vele verschillende activiteiten die we voor hem hadden georganiseerd. Ik houd ervan om een ​​activist te zijn en over hiv te spreken wanneer het maar kan. Maar deze keer ging het echter niet over MIJ maar over WIJ, de 132 nationaliteiten in Amersfoort.

Op Koningsdag waren WIJ verdeeld in twee groepen langs de Zuidsingel: één langs de weg ​en een andere groep vanuit de boot, ​​om de Koning en zijn gezin te verwelkomen. Velen van ons hadden tot doel om de hand van de Koning en Koningin te schudden. Het is een kans die je weinig krijgt. Toen we in de boot zaten, klaagden sommigen dat deze droom verkeken was.

Ik vertelde mijn ‘lotgenoten’ in de boot om daarom vooral gewoon veel plezier te hebben, er was inderdaad geen garantie was dat we onze handdruk zouden krijgen. Toen het zover was, hebben we de muziek aangezet en vooral veel plezier gemaakt. Je weet, ik en muziek, ik kan dan niet stil blijven staan. Dus dansten en zwaaiden we. En we kregen ons moment toen de koning richting ons wuifde en ik oogcontact kon maken en hem een fijne verjaardag kon toewensen vanuit de boot.

Zo speelden we dus onze kleine rol in de twee en een half uur durende film over het bezoek van onze Koning aan Amersfoort. En ik bleef me afvragen waarom iedereen Koningin Maxima of Koning Willem de hand wilde geven? Ondertussen wilde ik nu ook deelnemen aan het grote WIJ Amersfoort-feest. Dus gelukkig gingen we alweer terug aan wal, pal achter de Onze Lieve Vrouwen Toren. En laat nu net op dat moment de stoet met Royals langskomen! Toen kwam toch het onverwachte moment … Koningin Maxima benaderde ons en gaf me een hand. We keken elkaar aan en ik wist dat ze me herkende van de boot. En kreeg ik dus toch dat moment waar iedereen het voor deed, nooit gepland of vastgelegd…

Als je me zou vragen hoe ik me nu voel, zou ik je vertellen om vooral trots te zijn op wie je bent en waar je vandaan komt. WIJ zijn één gemeenschap, uiteindelijk allemaal met elkaar verbonden. Mijn moment met de Koningin is een voorbeeld van hoe we uiteindelijk allemaal krijgen wat we verdienen.

Vrede.

Eliane

Mijn superheld

Hij is weer veilig thuis. Hij is mijn held en ook een beetje van de wereld. Mijn man vertrok een maand geleden naar Mozambique om levens te redden, want cycloon Idai had veel verwoest. Mensen zijn sinds Idai dakloos en schoon drinkwater is cruciaal. Mijn man was in Mozambiquenvoor de cholera respons, tenten bouwen en lokale vrijwilligers opleiden om mensen die ziek zijn te helpen naar het cholera-centrum te brengen.

Ik was al die tijd hier in Nederland, maar ik had dagelijks contact met mijn man om te weten hoe het met hem ging. Meestal maakte ik me zorgen omdat hij op een plek was vantage de cholera en ik bang was dat hij het zou krijgen. Ik weet hoe vreselijk deze ziekte is, want ik heb veel mensen hieraan zien sterven.

Toen mijn man me vertelde over een man die hij in een dorp vond en naar het cholera-centrum bracht en binnen een half uur stierf, maakte dit nieuws me nog verdrietiger en maakte ik me zorgen om hem. Maar het is hem altijd gelukt veilig te blijven omdat het niet zijn eerste keer is om in zo’n omgeving te werken. Hij heeft vaker gewerkt in een rampensituatie. Hij is bijvoorbeeld op Haïti, Sint Maarten en vele andere plaatsen in de wereld geweest. Ik ben altijd thuis bij de kinderen en bid dan dat hij veilig thuiskomt.

Dit soort werk kan hij niet doen zonder mijn steun. Ok hetzelfde moment is hij altijd mijn grootste supporter geweest tijens mijn muziekcarrière en hiv-activisme. Zonder hem zou ik niet op deze plek zijn geweest. Hij bleef naast me staan toen ik mijn hiv-diagnose hoorde, hij gaf me moed en goede raad. Ik ben hem erg dankbaar hiervoor. Dit is waarom ik hem mijn held noem.

Ik ben blij dat hij nu veilig thuis is uit Mozambique. Ik vond het geweldig om met jullie te delen hoe dankbaar ik ben dat ik hem weer terug heb!

Vrede,
Eliane

Biktarvy

Ik ben een nieuw hoofdstuk in mijn leven begonnen. Eén pil per dag om mijn hiv te behandelen. Dat is weinig en ik voel me geweldig. Via een gedicht zou ik graag mijn dankbaarheid willen uitspreken voor deze opmerkelijke pil “Biktarvy”:

Birktarvy, je schut mijn leven heftig door elkaar.
Echt waar, ik kon niet wachten om je alleen te nemen,
Kaletra, Combivir, Kivexa hielden me vroeger op de been,
Maar Birktarvy is nu de enige voor mij.
Alleen vervul je de taak van vier pillen tegelijkertijd.
Rock and roll zoveel mogelijk in mijn lichaam!
Je doet het geweldig en ik ben blij dat we elkaar hebben gevonden.
Je zult me ​​sterk houden!

Onzichtbaar = Onoverdraagbaar

Ik ben een trotse Amersfoorter!

Op 23 mei 2008 ben ik in Amersfoort komen wonen. Niemand wist wie ik was, wat mijn talenten waren of wist van mijn hiv status. Mijn belangrijke doel was om eerst te integreren in de Amersfoortse samenleving, wat betekende om zo snel mogelijk de Nederlandse taal en cultuur eigen te maken. In 2 jaar was ik klaar, nam ik deel aan de inburgeringsceremonie, schudde handen met burgemeester Lucas Bolsius en met die handdruk werd ik een Nederlander.

Waarom ben ik van Amersfoort gaan houden? Het is een stad die bekend is om zijn openheid en het bieden van de gelegenheid aan Amersfoorters, ‘import’ en origineel, om te groeien in de samenleving. Ik ben erg trots een Amersfoorter te zijn en nu, 10 jaar later, deel uit te maken van een groep inspirerende mensen voor mijn stad Amersfoort.

Ik was een van de 10 mensen genomineerd voor de Amersfoorter van het jaar 2018 verkiezing georganiseerd door het Algemeen Dagblad. Dit evenement laat opnieuw zien hoeveel mooie initiatieven er in Amersfoort georganiseerd worden door mensen met energie en hart voor de samenleving. Mijn mooie Amersfoort telt bijna 160.000 mensen, waarvan er 400 genomineerd werden voor deze titel en waaruit er 10 geselecteerd werden voor de finale van gisteren. En ik was een van hen.

Ik ben zo trots om erkend te worden als een van de meest inspirerende mensen in Amersfoort. En dit alles door goed doen voor de gemeenschap via mijn muziek en hiv / aids voorlichting, en als rolmodel in het bestrijden van stigma. Inspirerend Amersfoort is mijn stad en ik ben dankbaar hier te wonen en bij te dragen aan het behoud van een vriendelijke stad die mensen verwelkomt zonder stigma of discriminatie.

Mijn man en kinderen, buurvrouw Rita, mijn beste vriendin Elise en nog andere vrienden kwamen me gisteren steunen. Zij waren getuigen van een heel bijzonder moment toen ik 10 jaar later opnieuw burgemeester Bolsius de hand mocht schudden. Het liet iedereen zien wat je in 10 jaar kan bereiken, als je die kans maar grijpt en verzilvert, hier in mijn Amersfoort. Ik ben er trots op dit persoonlijk met hem te mogen delen en mijn dankbaarheid te tonen in zijn vertrouwen om een nieuwe Amersfoorter een kans te geven om te bloeien. Hij was dan ook erg trots te horen wat ik allemaal heb bereikt door mijn passie als Amersfoorter de afgelopen 10 jaar. Hij inspireert me hiermee om nog meer en nog beter mijn best te doen en is zo ook een inspiratie voor een andere rijzende ster, mijn 10-jarige zoon Akira Becks

Het is een eer om deel te zijn van deze selecte groep inspirerende Amersfoorters en te laten zien dat je Amersfoort positief kunt veranderen als je hier zelf hard voor vecht. Ook bedank ik hierbij graag AD Amersfoort om dit alles mogelijk te maken. Verder veel dank aan alle mensen die mij hebben gesteund en op mij hebben gestemd. Dit laat zien dat hard werken altijd loont. Blijf open om meer te leren over hiv en laten we samen stigma blijven bestrijden hier in Amersfoort.

Vrede,

Eliane