Mijn bonus verjaardag

20181124_212150574265530.jpg

Ik ben geboren op 25 november 1976 in Gihanga, Burundi. De afgelopen jaren woon ik hier in Nederland. Hoewel ik hier niet als vluchteling ben gekomen, betekent dit niet dat ik geen idee heb hoe het voelt. Geloof me, een vluchteling zijn in je eigen land is nog moeilijker dan een grens oversteken.

Elk jaar vier ik mijn verjaardag, ik denk dat veel aan de nacht dat we weg moesten rennen, die nacht in oktober 1993 toen de burgeroorlog in Burundi begon. We renden weg van mijn dorp Murira en verstopten ons tussen de bomen. Na een tocht van twee dagen door de bush geslapen kwamen we eindelijk aan in het centrum van Gihanga. Daar werden we beschermd door soldaten.

Dat is de dag dat ik eindelijk de haat besefte tussen Hutu’s en Tutsi’s. Toen mijn ouders me opvoedden om een ​​Burundese burger te zijn, dachten ze nooit dat deze oorlog ooit zou uitbreken! Het waren pijnlijke nachten, ik wist niet hoe de toekomst er voor mij zou uitzien. Ik wist niet of ik ooit mijn 40ste verjaardag zou bereiken. In het vluchtelingencentrum moesten we wachten om voedsel te krijgen van de internationale organisatie WFP.

We hadden geen schoon water, geen kleding. Niemand van ons heeft iets met ons meegenomen. Dus we hebben hulp gekregen voor alles uit het buitenland na een paar dagen in het centrum. Ik zal niet de details vertellen over van een chorela-uitbraak in ons vluchtelingencentrum. Er gingen veel mensen dood. Ik overleefde het, maar het scheelde weinig. Ik wist dat God een doel voor mij heeft en dus zou ik niet sterven voordat ik het doel zou halen.

Ik was net op tijd om te worden behandeld! Maar elke keer in mijn gedachten kwam het geluid terug van mensen die ons in Bush zochten, en zei “Tinga Ababaya”, wat betekent dat ik naar slechte mensen op zoek was en ik het licht naar ons toe zou zien komen.

Ik was doodsbang en het kostte me vele jaren om me vrij te voelen, zelfs toen ik in een veilig land als Nederland was. Soms blijft het verleden je niet achtervolgen, je moet gewoon positief en sterk blijven! Ik ben dankbaar voor dit leven, ik was 17 toen de oorlog begon en toen ik dacht dat ik niet ouder dan 20 zou worden. Omdat ik mijn 42e verjaardag ga vieren, wil ik mijn verjaardag  opdragen aan de vluchtelingen. Nu meer dan ooit tevoren!

Dit zijn mijn bonusjaren, en het zou geweldig zijn om ervoor te zorgen dat de ongelukkigen hulp krijgen, net als ik nu 25 jaar geleden. Ik heb ervoor gekozen de Stichting Vluchtelingen te steunen omdat hun missie veel voor me betekent en ik hoop dat je een bijdrage zult overwegen als een manier om met mij te vieren. Elk klein beetje zal helpen mijn doel te bereiken.

Vrede,
Eliane

Sterke Vrouwen

Een voordeel van open zijn op sociale media en het delen van mijn verhaal is dat het me heeft geholpen contact te leggen met mensen die andere gezondheidsproblemen hebben dan hiv. Uiteindelijk voelen we allemaal dezelfde pijn.

Sommigen gaan door een depressie, of hebben kanker of hartproblemen, en we nemen allemaal elke dag medicijnen. Via @hivstigmafighter op Twitter maak ik nu veel contact met andere mensen met diverse gezondheidsproblemen.
Ik deel hier het verhaal van één persoon die in Nederland woont. Het is verbazingwekkend wanneer mensen met verschillende achtergronden verbinding maken en hun pijn en vreugde delen en elkaar op verschillende manieren inspireren.
Sevim leed al jaren aan depressiviteit en niemand begreep haar probleem, behalve haar huisarts. Ze heeft veel alleen doorgemaakt. Via Twitter kwam ze mijn naam @hivstigmafighter tegen. Ze las mijn post en besefte dat er ook andere mensen waren die veel hebben meegemaakt. En ze besefte dat die mensen haar pijn ook konden begrijpen. Ze nam contact met me op en begon vervolgens mijn berichten te tweeten en te retweeten. Ik deed hetzelfde en we volgden elkaar.
We kwamen erachter dat we in hetzelfde land woonden en konden dus afspreken. Afgelopen zaterdag is het eindelijk gebeurd. Ze kwam met haar jongste zoon op bezoek in Amersfoort. Het was zo geweldig om Sevim eindelijk persoonlijk te ontmoeten. Een zeer mooie dame, zeer chique en stijlvol!
We hebben veel persoonlijke verhalengedeeld. Ze vertelde me hoe ze in een zeer pijnlijke relatie verkeerde. Toen ze depressief werd, begreep haar familie of haar ex-man haar pijn niet. Ze dachten dat ze gek was geworden. Maar ze vocht heel lang tegen haar depressie tot ze het gevecht won. Ze gebruikt nog steeds medicijnen, maar voelt zich nu goed.
Toen was het mijn beurt om haar te vertellen over mezelf, mijn leven met diabetes, met hiv, mijn ongeluk, een hartaanval en een beetje van mijn jeugd – het leven dat ik leidde tijdens de oorlog voordat hiv een rol speelde.
Ze maakte van de gelegenheid gebruik om meer vragen te stellen over hiv en aids. Ik hou ervan wanneer mensen meer willen weten, dus heb ik met plezier mijn kennis met haar gedeeld.
We hebben samen gegeten en samen wijn gedronken terwijl onze kinderen gelukkig samen speelden. Is dit niet geweldig? Voor mij en Sevim maakt het niet uit wat voor soort ziekte we hebben, de pijn is hetzelfde.
Mensen beoordelen haar nog steeds regelmatig, net zoals mij vanwege mijn hiv. Depressie is een ernstige ziekte en er is veel stigma net zoals rond HIV. Maar ik ben zo blij om een nieuwe zuster in deze wereld te vinden!
Dank je,
Vrede,
Eliane

Het Masker

Jarenlang droeg ik een masker
Ik glimlachte en zag er blij uit, terwijl niemand wist wat hier achter zat
Het masker woog zwaar, het gewicht was niet meer te tillen
Toen besloot ik het masker af te doen. . .
Velen noemden dit ‘uit de kast komen’
Ik wilde me vrij voelen, geen schaamte meer, geen leugens meer
Waarom moest dit zo moeilijk zijn?
Waarom duurde het zoveel jaren?
Ik had tijd nodig; misschien heb jij ook tijd nodig…
Maar wacht niet te lang, je mist leuke dingen.
Ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft doorgemaakt
Aan iedereen die nog steeds het masker draagt:
Doe het af – als je HIV-stigma wilt bestrijden.
Toon je gezicht – ik weet dat je geen lafaard bent.
Ben je het niet zat om je te verstoppen?
Heb je geen verlangen naar vrijheid?
Doe het masker af, ik smeek je!
Wees de held en stem voor de stemlozen.
Wees niet te stoppen als een storm op een eiland.
Laat je stem horen als de donder op de Kilimanjaro.
Schreeuw – en zeg: “Geen hiv-stigma meer!”
. . . Is het niet heerlijk om weer jezelf te zijn?
Vrede,
Eliane20180923_1250381255836302.jpg

De volgende generatie

Ik blijf me steeds beter voelen sinds ik open sta over mijn hiv voor mijn kinderen. Zaterdag was ik uitgenodigd voor HIV-positieve vrouwenactiviteiten in Sittard. Moeders mochten hun kinderen meenemen. Ik dacht dat het iets zou zijn voor heel jonge kinderen van 0 tot 8. Ik vroeg of het oke was om mijn jongste zoon van 10 te brengen. Natuurlijk is hij welkom, was het het antwoord. Dus was het mijn beurt om met mijn zoon Akira te overleggen of hij geïnteresseerd was om met mij mee te doen.

Hij had 3 keuzes:

  • De eerst was om met zijn grote broer Rio en zijn vader om te gaan trainen in de Lage Zwaluwe
  • De tweede keuze was om te gaan spelen met zijn vriend
  • En de derde was om zich bij mama aan te sluiten bij de hiv-activiteiten voor vrouwen.

Raad eens wat hij koos? Hij wilde met mij meegaan. Ik vroeg hem of hij zeker is om naar Sittard te gaan, 2 uur in een trein te zitten en deel te nemen aan de buikdans. Zijn antwoord was: “Mama, ik wil je ondersteunen bij veel dingen die je doet met het bestrijden van stigma. Ik schaam me niet dat ik in het openbaar om je heen ben, jij bent mijn moeder en mijn mooiste en moedigste moeder die ik ooit heb gezien in mijn hele leven “.

Nou niet dat hij heel oud is … slechts 10 jaar. Maar dit bracht tranen op mijn wangen. Toen vroeg hij: “Mam, ben je aan het huilen? Heb ik iets verdrietigs gezegd of heb ik je beledigd? “Ik zei:” nee mijn liefste, dit zijn tranen van vreugde “. Ik weet dat alle energie die ik in dit gevecht stop niet voor niets zal zijn, want zelfs als ik niet in staat zal zijn om verder te gaan, zal je oppakken wat er nog over was.

Dus gingen we met onze trein naar Sittard. We hebben geweldige mensen ontmoet, ik had een leuk gesprek.  Sommige vrouwen kenden me alleen via mijn Facebook-positieve berichten. Sommigen hadden mijn verhalen gelezen op Hello gorgeous en waren zo blij om elkaar persoonlijk te ontmoeten. Dus omhelsden we elkaar en lachten we samen. Wat gebeurde er met mijn zoon Akira?

Wel, hij heeft al 3 kinderen ontmoet die hij kende tijdens het Positive Kids Family weekend. Dus ze waren samen aan het spelen, en soms kwam hij langs en gaf me dat ‘ik hou van je moeder kus’ en ik zou hem en andere kinderen horen piano spelen.

Ik was opgewonden om de buikdans te doen. Het is iets heel anders dan de Afrikaanse dans die ik als een professionele danser gewend ben te doen. Ik keek ernaar uit om het samen met positieve vrouwen te leren en contact te maken zoals ik altijd doe wanneer ik dans.

Wat een geweldige dag, ik heb genoten van elke minuut. De kinderen waren net als hun moeders gekleed in een buikdansuitrusting. Ik dacht dat Akira misschien niet mee zou doen of de outfit zou aantrekken. Het bleek dat hij er veel plezier mee had. Hij vindt het leuk om te dansen, denk ik, iets dat hij van mij heeft geërft. Hahahaha.

20180909_1517181291279715.jpg
We hebben een leuke tijd samen gehad. Na de dans aten lekkere oosterse hapjes en toen gingen we naar huis.

Tot nu toe heb ik er geen spijt van mijn kinderen over mijn hiv-status te hebben verteld of Akira met mij in de vrouwengroep te laten doen, omdat ik geloof dat wanneer we de jonge generatie sterker maken we een kans hebben om het hiv-stigma te bestrijden en infecties te verminderen.

Eliane

De magische ontmoeting

Het was zondagmiddag en ik liep met mijn dochter, Loris, naar het winkelcentrum Emiclear. Ik stopte om mijn buurvrouw, Janneke, te begroeten. Ze vroeg hoe het ging met Rio op de middelbare school. Het is allemaal nieuw voor hem! Mijn dochter zelf babbelde toen over hoe leuk het voor haar was om volgende week met haar stage te beginnen.
Terwijl we aan het praten waren, liep een mooie jonge vrouw op blote voeten voorbij. Ik keek naar elke beweging die ze maakte, denkend over mezelf toen ik een kind was in Afrika, en toen ik het grootste deel van de tijd blootsvoets liep. Ik kon haar niet laten gaan zonder haar een compliment te geven.

Mensen zoals haar zie je tegenwoordig weinig. We dragen altijd schoenen omdat de straten niet veilig zijn – je vindt hondenpoep, afval en gebroken flessen en ander glas. Ik hielder vroeger echt van om soms op blote voeten op pad te gaan. Zeker in Afrika waar er veel minder kans is om in een scherp voorwerp te trappen. Ik zei tegen haar: “Wauw, het is geweldig om je te zien lopen zonder schoenen. Ik vind het leuk. Ik heb het veel gedaan in Afrika, waar het normaal is om zo te lopen. Het is gezond om in direct contact te zijn met de grond”.
Ze zei dat ze Krista heette en vertelde me over hoe ze ervan droomde om naar Afrika te gaan, gewoon om de vibe te voelen. Ik was blij haar te ontmoeten, al was het maar voor een korte tijd. Mijn buurvrouw ging weer op weg en mijn dochter en ik liepen verder naar Emiclear

Een paar minuten later vond ik Krista weer, aan de koffie in een barretje. Ze haalde net een ​​notitieboek uit haar tas. Ik vroeg: “Ben je een blogger?” Ze zei dat ze dat was, dus antwoordde ik: “Ik ook!” Ze vroeg: “Waar schrijf je over?” Ik antwoordde: “Mijn persoonlijke verhalen over HIV. Ik ben al 15 jaar HIV-positief”. Ze was erg verrast.

Ik droeg mijn U=U T-shirt en hoofddoek. En ik wist meteen dat dit het juiste moment was om de ‘ U=U message’ met haar te delen. Dus ik vertelde over mijn missie, mijn droom van een wereld zonder stigma en schaamte over hiv-positief zijn, en hoe belangrijk het is dat mensen hun status kennen door te testen. Ze was onder de indruk en zei: “Je bent echt geweldig Eliane, je maakt van je pijn je grootste geschenk.”
Ik blijf dit geschenk gebruiken om meer levens te redden. Door zo’n goede luisteraar te zijn maakte ze me erg gelukkig en ben ik erg onder de indruk van wat ze zelf op haar blog doet. Ze liet me beseffen dat iedereen op deze aarde een uniek geschenk heeft, en als we allemaal onze gave gebruiken kunnen we onze wereld een betere plek maken. Krista, jij bent de inspiratie voor velen, ga alsjeblieft door met je mooie werk! Ik dank God dat ik zo’n magische zuster heb mogen ontmoeten!

Tot snel! Vrede,
Eliane

 

Positive Flame-tour

Op 25 juli werd de 11e editie van de Kracht van Liefde gehouden. Het is in de woorden van Fred Verdult “de leukste dag om hiv te hebben”. Een zeer inspirerende jaarlijkse gebeurtenis over leven met hiv en medicijnen. De editie van dit jaar stond in verband met het aidscongres waar ik het in mijn vorige blog over had. Dit jaar had het ook een positief vlammenfakkel-relais door Amsterdam naar het evenement in het DeLaMar-theater.

Laat ik beginnen met de Positive Flame-tour: ik droeg nummer 2003, het jaar van mijn diagnose. Het was een ongelooflijke eer om deel uit te maken van de tournee waar we samen marcheerden; 37 fakkeldragers (35 met hiv van 1984 tot 2017), maar ook Nobelprijswinnaar Madame Francoise Barre-Sinoussi, die in 1983 het hiv-virus ontdekte en mijn vriend Timothy Brown, de enige persoon in de wereld die genezen is van hiv, Bertus Tempert die de voorzitter is van de Nederlandse HIV Associatie en een goede vriend van mij die de fakkel heeft overhandigd, Tim Kramer en Brenda Mugabona, de jonge inspirerende activisten en alle andere vrienden die ik vergat te vermelden. We marcheerden van het AIDS-monument waar we begonnen en zagen de opening door Femke Halsema van de tournee, vlak naast de fototentoonstelling “Wonen aan het nummer”, die een enorme foto van mij bevat. Van daaruit liepen we vele kilometers op een zeer warme dag door heel Amsterdam.

Waarom ben ik In Positive Flame Tour op mars geweest? Het was een eer om gevraagd te worden als fakkeldrager, die nu 15 jaar met HIV leeft! Ik wilde me verheugen samen met iedereen die het gemaakt heeft van 1984 tot vandaag! Aangezien mij werd verteld om mijn eigen kist te kopen toen ik in 2003 werd gediagnosticeerd en dat ik geen kinderen mocht krijgen omdat ik zou sterven, was dit een goed moment om mijn geluk te tonen moeder te zijn en levend te zijn! Mensen met hiv zijn nog steeds menselijk, ze zijn slim, hebben talent en zijn prachtig! We hebben geweldig samengewerkt. Ik hield van de toespraak van Femke en de hartverwarmende solidariteit van prinses Mabel in maart. Hun steun bij het bestrijden van stigma is zeer goed nodig door de bevolking van Amsterdam en vele andere plaatsen en we hopen dat er een grote verandering zal zijn in de houding ten opzichte van mensen met hiv in Nederland.

Aan het begin van de Power of Love-gebeurtenis van dit jaar verwelkom ik alle andere fakkeldragers met Afrikaanse dans op het Leidseplein voordat zij Theater DeLaMar betraden. Ik wist niet dat iedereen in het theater naar mijn positieve dans keek! Mijn zoons waren daar ook en waren erg trots op mama! Tijdens het evenement in theater DeLaMar werden er veel interviews gemixt met sommige artiesten. Zoals Belle Fleur en Perry Dossett. Ik hield van het moment waarop alle 37 fakkeldragers op het podium gingen om Something inside (zo sterk) met Perry te zingen. Ja, HIV heeft me sterker dan ooit gemaakt. Ik zou het Stigma rond HIV niet durven bestrijden als ik niet sterk was. Het liedje vervolgt ik weet dat ik het kan maken. Ja, ik heb het vandaag gehaald, omdat medicatie werkt. Maar toch, een harde herinnering is ook nodig: mijn neef en haar man hebben het niet gehaald vandaag … ze stierven aan AIDS zo recent als 2015! Ik hoop dat ik niemand anders in mijn familie zal verliezen vanwege AIDS.

We hebben het allemaal samen gedaan en ik zal altijd deze zoete herinnering aan Positive Flame en de grote finale van de Kracht van Liefde koesteren. Het was een echte energieboost en een herinnering voor mij om mijn missie voort te zetten: STRIJD stigma, OPLEIDING en EMPOWER.

Tot we elkaar weer ontmoeten.
Vrede,
Eliane