Mijn kerstherinneringen

Het is kerstmis, ik zie overal licht en kerstbomen in huizen. Het is erg mooi. Ik heb heel mooie herinneringen aan mijn jeugd tijdens de kerst. Ik was een danseres in een kindergroep in onze kerk. We droegen kronen van papier en jurken in alle kleuren van de regenboog. Ik herinner me dat mijn jurk groen was. De kerstshow was erg spannend. Het koor zong terwijl we aan het dansen waren.

Ik keek altijd uit naar het moment na de show om het kindje Jezus te bezoeken in een mand onder de kerstboom. Deze kerk was de enige plek in ons dorp waar we allemaal een kerstboom konden zien. Nu moet je weten hoe moeilijk het was, dat ik als klein meisje me tussen al die grote mensen doorwurmde om aan de voorkant te komen waar ik eindelijk baby Jezus en al die mooie lichten en bellen kon zien. Mijn moeder gaf me 5 Burundese franken als cadeau voor het kindje Jezus. Ik was zo trots dat ik een cadeau kon geven en verwachtte er niets voor terug. Ik geloofde in vriendelijkheid en nu zie ik wat mijn moeder me probeerde te leren: Om de liefde te delen, om de mensen in nood te helpen.

Elke kerst komen die herinneringen terug. Nu kan ik in mijn eigen huis genieten van een kerstboom met prachtige lichten. Ik mis alleen mijn ouders en ze blijven elke dag in mijn hart en als ik Kerstmis vier, denk ik aan ze terug. De laatste keer dat ik kerst viert in Burundi met mijn vader was december 2006. Godzijdank heb ik een nieuwe familie in Nederland die heel aardig voor me zijn. God wist dat ik mijn ouders zou missen en gaf me een heel speciale schoonfamilie. Ze houden onvoorwaardelijk van me! Ze vieren elke Kerst met ons, ook dit jaar zijn ze bij ons. God, bedankt voor zulke fantastische ouders!

Mijn kerstwens is dat ik ze zo lang mogelijk gezond en gelukkig wil houden als altijd. God zegene mijn familie en bewaar ons verenigd!

Ik wil iedereen bedanken die mijn leven dit jaar heeft beïnvloed, en ik wens iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar 2019.

Vrede,

Eliane

Hiv is Kleurenblind

Waarom je jeugd weggooien of zeggen dat het je niets kan schelen?
Misschien kun je iemand vragen een handje te helpen om jouw pijn te delen.
Het maakt hiv niet uit hoe oud je bent of welke huidskleur je hebt
hiv ziet geen zwart, bruin of wit omdat hiv kleurenblind is.
Als je hiv wilt bestrijden, doe dit dan samen en je kunt de strijd winnen.
Hiv maakte zichzelf tot wereldveroveraar.
Het wordt nooit moe en is altijd op reis via onze lichamen, waar ook ter wereld.
We kunnen het stoppen en dit beëindigen
maar hoe doen we dit als mensen nog steeds niet het goede van het slechte kunnen onderscheiden?
Hoe doen we dit als mensen ons, mensen die leven met hiv, nog steeds beoordelen?
We delen allemaal dezelfde dingen op verschillende manieren
en hiv is verliefd op iedereen.
Het zal ook naar jou toekomen als je je deur niet sluit.
Hoe weet jij of het al niet met je lichaam meereist?
Als je nooit een test neemt om hierachter te komen?
Ik heb je verteld dat we op veel manieren dezelfde dingen delen …
Mijn hiv-virus, dat ik nu al vele jaren onder controle hed, werd in mijn bloed gevonden.
De kleur van mijn bloed is rood, net als dat van jou.
Het verschil tussen ons is dat ik me bewust ben van mijn hiv status
en dus is dit virus nu niet meer te vinden in mijn rode bloed.
Heb jij ooit je rode bloed gecontroleerd?
Haast je om te testen, zodat je gerust kunt leven
zodat je op tijd wordt behandeld, zoals ik dat ben.
Onthoud dat HIV kleurenblind is,
zelfs als hij de RODE kleur kiest.
Wees voorzichtig en blijf veilig
Vrede,
Eliane

Mijn bonus verjaardag

20181124_212150574265530.jpg

Ik ben geboren op 25 november 1976 in Gihanga, Burundi. De afgelopen jaren woon ik hier in Nederland. Hoewel ik hier niet als vluchteling ben gekomen, betekent dit niet dat ik geen idee heb hoe het voelt. Geloof me, een vluchteling zijn in je eigen land is nog moeilijker dan een grens oversteken.

Elk jaar vier ik mijn verjaardag, ik denk dat veel aan de nacht dat we weg moesten rennen, die nacht in oktober 1993 toen de burgeroorlog in Burundi begon. We renden weg van mijn dorp Murira en verstopten ons tussen de bomen. Na een tocht van twee dagen door de bush geslapen kwamen we eindelijk aan in het centrum van Gihanga. Daar werden we beschermd door soldaten.

Dat is de dag dat ik eindelijk de haat besefte tussen Hutu’s en Tutsi’s. Toen mijn ouders me opvoedden om een ​​Burundese burger te zijn, dachten ze nooit dat deze oorlog ooit zou uitbreken! Het waren pijnlijke nachten, ik wist niet hoe de toekomst er voor mij zou uitzien. Ik wist niet of ik ooit mijn 40ste verjaardag zou bereiken. In het vluchtelingencentrum moesten we wachten om voedsel te krijgen van de internationale organisatie WFP.

We hadden geen schoon water, geen kleding. Niemand van ons heeft iets met ons meegenomen. Dus we hebben hulp gekregen voor alles uit het buitenland na een paar dagen in het centrum. Ik zal niet de details vertellen over van een chorela-uitbraak in ons vluchtelingencentrum. Er gingen veel mensen dood. Ik overleefde het, maar het scheelde weinig. Ik wist dat God een doel voor mij heeft en dus zou ik niet sterven voordat ik het doel zou halen.

Ik was net op tijd om te worden behandeld! Maar elke keer in mijn gedachten kwam het geluid terug van mensen die ons in Bush zochten, en zei “Tinga Ababaya”, wat betekent dat ik naar slechte mensen op zoek was en ik het licht naar ons toe zou zien komen.

Ik was doodsbang en het kostte me vele jaren om me vrij te voelen, zelfs toen ik in een veilig land als Nederland was. Soms blijft het verleden je niet achtervolgen, je moet gewoon positief en sterk blijven! Ik ben dankbaar voor dit leven, ik was 17 toen de oorlog begon en toen ik dacht dat ik niet ouder dan 20 zou worden. Omdat ik mijn 42e verjaardag ga vieren, wil ik mijn verjaardag  opdragen aan de vluchtelingen. Nu meer dan ooit tevoren!

Dit zijn mijn bonusjaren, en het zou geweldig zijn om ervoor te zorgen dat de ongelukkigen hulp krijgen, net als ik nu 25 jaar geleden. Ik heb ervoor gekozen de Stichting Vluchtelingen te steunen omdat hun missie veel voor me betekent en ik hoop dat je een bijdrage zult overwegen als een manier om met mij te vieren. Elk klein beetje zal helpen mijn doel te bereiken.

Vrede,
Eliane

Sterke Vrouwen

Een voordeel van open zijn op sociale media en het delen van mijn verhaal is dat het me heeft geholpen contact te leggen met mensen die andere gezondheidsproblemen hebben dan hiv. Uiteindelijk voelen we allemaal dezelfde pijn.

Sommigen gaan door een depressie, of hebben kanker of hartproblemen, en we nemen allemaal elke dag medicijnen. Via @hivstigmafighter op Twitter maak ik nu veel contact met andere mensen met diverse gezondheidsproblemen.
Ik deel hier het verhaal van één persoon die in Nederland woont. Het is verbazingwekkend wanneer mensen met verschillende achtergronden verbinding maken en hun pijn en vreugde delen en elkaar op verschillende manieren inspireren.
Sevim leed al jaren aan depressiviteit en niemand begreep haar probleem, behalve haar huisarts. Ze heeft veel alleen doorgemaakt. Via Twitter kwam ze mijn naam @hivstigmafighter tegen. Ze las mijn post en besefte dat er ook andere mensen waren die veel hebben meegemaakt. En ze besefte dat die mensen haar pijn ook konden begrijpen. Ze nam contact met me op en begon vervolgens mijn berichten te tweeten en te retweeten. Ik deed hetzelfde en we volgden elkaar.
We kwamen erachter dat we in hetzelfde land woonden en konden dus afspreken. Afgelopen zaterdag is het eindelijk gebeurd. Ze kwam met haar jongste zoon op bezoek in Amersfoort. Het was zo geweldig om Sevim eindelijk persoonlijk te ontmoeten. Een zeer mooie dame, zeer chique en stijlvol!
We hebben veel persoonlijke verhalengedeeld. Ze vertelde me hoe ze in een zeer pijnlijke relatie verkeerde. Toen ze depressief werd, begreep haar familie of haar ex-man haar pijn niet. Ze dachten dat ze gek was geworden. Maar ze vocht heel lang tegen haar depressie tot ze het gevecht won. Ze gebruikt nog steeds medicijnen, maar voelt zich nu goed.
Toen was het mijn beurt om haar te vertellen over mezelf, mijn leven met diabetes, met hiv, mijn ongeluk, een hartaanval en een beetje van mijn jeugd – het leven dat ik leidde tijdens de oorlog voordat hiv een rol speelde.
Ze maakte van de gelegenheid gebruik om meer vragen te stellen over hiv en aids. Ik hou ervan wanneer mensen meer willen weten, dus heb ik met plezier mijn kennis met haar gedeeld.
We hebben samen gegeten en samen wijn gedronken terwijl onze kinderen gelukkig samen speelden. Is dit niet geweldig? Voor mij en Sevim maakt het niet uit wat voor soort ziekte we hebben, de pijn is hetzelfde.
Mensen beoordelen haar nog steeds regelmatig, net zoals mij vanwege mijn hiv. Depressie is een ernstige ziekte en er is veel stigma net zoals rond HIV. Maar ik ben zo blij om een nieuwe zuster in deze wereld te vinden!
Dank je,
Vrede,
Eliane

Het Masker

Jarenlang droeg ik een masker
Ik glimlachte en zag er blij uit, terwijl niemand wist wat hier achter zat
Het masker woog zwaar, het gewicht was niet meer te tillen
Toen besloot ik het masker af te doen. . .
Velen noemden dit ‘uit de kast komen’
Ik wilde me vrij voelen, geen schaamte meer, geen leugens meer
Waarom moest dit zo moeilijk zijn?
Waarom duurde het zoveel jaren?
Ik had tijd nodig; misschien heb jij ook tijd nodig…
Maar wacht niet te lang, je mist leuke dingen.
Ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft doorgemaakt
Aan iedereen die nog steeds het masker draagt:
Doe het af – als je HIV-stigma wilt bestrijden.
Toon je gezicht – ik weet dat je geen lafaard bent.
Ben je het niet zat om je te verstoppen?
Heb je geen verlangen naar vrijheid?
Doe het masker af, ik smeek je!
Wees de held en stem voor de stemlozen.
Wees niet te stoppen als een storm op een eiland.
Laat je stem horen als de donder op de Kilimanjaro.
Schreeuw – en zeg: “Geen hiv-stigma meer!”
. . . Is het niet heerlijk om weer jezelf te zijn?
Vrede,
Eliane20180923_1250381255836302.jpg

De volgende generatie

Ik blijf me steeds beter voelen sinds ik open sta over mijn hiv voor mijn kinderen. Zaterdag was ik uitgenodigd voor HIV-positieve vrouwenactiviteiten in Sittard. Moeders mochten hun kinderen meenemen. Ik dacht dat het iets zou zijn voor heel jonge kinderen van 0 tot 8. Ik vroeg of het oke was om mijn jongste zoon van 10 te brengen. Natuurlijk is hij welkom, was het het antwoord. Dus was het mijn beurt om met mijn zoon Akira te overleggen of hij geïnteresseerd was om met mij mee te doen.

Hij had 3 keuzes:

  • De eerst was om met zijn grote broer Rio en zijn vader om te gaan trainen in de Lage Zwaluwe
  • De tweede keuze was om te gaan spelen met zijn vriend
  • En de derde was om zich bij mama aan te sluiten bij de hiv-activiteiten voor vrouwen.

Raad eens wat hij koos? Hij wilde met mij meegaan. Ik vroeg hem of hij zeker is om naar Sittard te gaan, 2 uur in een trein te zitten en deel te nemen aan de buikdans. Zijn antwoord was: “Mama, ik wil je ondersteunen bij veel dingen die je doet met het bestrijden van stigma. Ik schaam me niet dat ik in het openbaar om je heen ben, jij bent mijn moeder en mijn mooiste en moedigste moeder die ik ooit heb gezien in mijn hele leven “.

Nou niet dat hij heel oud is … slechts 10 jaar. Maar dit bracht tranen op mijn wangen. Toen vroeg hij: “Mam, ben je aan het huilen? Heb ik iets verdrietigs gezegd of heb ik je beledigd? “Ik zei:” nee mijn liefste, dit zijn tranen van vreugde “. Ik weet dat alle energie die ik in dit gevecht stop niet voor niets zal zijn, want zelfs als ik niet in staat zal zijn om verder te gaan, zal je oppakken wat er nog over was.

Dus gingen we met onze trein naar Sittard. We hebben geweldige mensen ontmoet, ik had een leuk gesprek.  Sommige vrouwen kenden me alleen via mijn Facebook-positieve berichten. Sommigen hadden mijn verhalen gelezen op Hello gorgeous en waren zo blij om elkaar persoonlijk te ontmoeten. Dus omhelsden we elkaar en lachten we samen. Wat gebeurde er met mijn zoon Akira?

Wel, hij heeft al 3 kinderen ontmoet die hij kende tijdens het Positive Kids Family weekend. Dus ze waren samen aan het spelen, en soms kwam hij langs en gaf me dat ‘ik hou van je moeder kus’ en ik zou hem en andere kinderen horen piano spelen.

Ik was opgewonden om de buikdans te doen. Het is iets heel anders dan de Afrikaanse dans die ik als een professionele danser gewend ben te doen. Ik keek ernaar uit om het samen met positieve vrouwen te leren en contact te maken zoals ik altijd doe wanneer ik dans.

Wat een geweldige dag, ik heb genoten van elke minuut. De kinderen waren net als hun moeders gekleed in een buikdansuitrusting. Ik dacht dat Akira misschien niet mee zou doen of de outfit zou aantrekken. Het bleek dat hij er veel plezier mee had. Hij vindt het leuk om te dansen, denk ik, iets dat hij van mij heeft geërft. Hahahaha.

20180909_1517181291279715.jpg
We hebben een leuke tijd samen gehad. Na de dans aten lekkere oosterse hapjes en toen gingen we naar huis.

Tot nu toe heb ik er geen spijt van mijn kinderen over mijn hiv-status te hebben verteld of Akira met mij in de vrouwengroep te laten doen, omdat ik geloof dat wanneer we de jonge generatie sterker maken we een kans hebben om het hiv-stigma te bestrijden en infecties te verminderen.

Eliane

De magische ontmoeting

Het was zondagmiddag en ik liep met mijn dochter, Loris, naar het winkelcentrum Emiclear. Ik stopte om mijn buurvrouw, Janneke, te begroeten. Ze vroeg hoe het ging met Rio op de middelbare school. Het is allemaal nieuw voor hem! Mijn dochter zelf babbelde toen over hoe leuk het voor haar was om volgende week met haar stage te beginnen.
Terwijl we aan het praten waren, liep een mooie jonge vrouw op blote voeten voorbij. Ik keek naar elke beweging die ze maakte, denkend over mezelf toen ik een kind was in Afrika, en toen ik het grootste deel van de tijd blootsvoets liep. Ik kon haar niet laten gaan zonder haar een compliment te geven.

Mensen zoals haar zie je tegenwoordig weinig. We dragen altijd schoenen omdat de straten niet veilig zijn – je vindt hondenpoep, afval en gebroken flessen en ander glas. Ik hielder vroeger echt van om soms op blote voeten op pad te gaan. Zeker in Afrika waar er veel minder kans is om in een scherp voorwerp te trappen. Ik zei tegen haar: “Wauw, het is geweldig om je te zien lopen zonder schoenen. Ik vind het leuk. Ik heb het veel gedaan in Afrika, waar het normaal is om zo te lopen. Het is gezond om in direct contact te zijn met de grond”.
Ze zei dat ze Krista heette en vertelde me over hoe ze ervan droomde om naar Afrika te gaan, gewoon om de vibe te voelen. Ik was blij haar te ontmoeten, al was het maar voor een korte tijd. Mijn buurvrouw ging weer op weg en mijn dochter en ik liepen verder naar Emiclear

Een paar minuten later vond ik Krista weer, aan de koffie in een barretje. Ze haalde net een ​​notitieboek uit haar tas. Ik vroeg: “Ben je een blogger?” Ze zei dat ze dat was, dus antwoordde ik: “Ik ook!” Ze vroeg: “Waar schrijf je over?” Ik antwoordde: “Mijn persoonlijke verhalen over HIV. Ik ben al 15 jaar HIV-positief”. Ze was erg verrast.

Ik droeg mijn U=U T-shirt en hoofddoek. En ik wist meteen dat dit het juiste moment was om de ‘ U=U message’ met haar te delen. Dus ik vertelde over mijn missie, mijn droom van een wereld zonder stigma en schaamte over hiv-positief zijn, en hoe belangrijk het is dat mensen hun status kennen door te testen. Ze was onder de indruk en zei: “Je bent echt geweldig Eliane, je maakt van je pijn je grootste geschenk.”
Ik blijf dit geschenk gebruiken om meer levens te redden. Door zo’n goede luisteraar te zijn maakte ze me erg gelukkig en ben ik erg onder de indruk van wat ze zelf op haar blog doet. Ze liet me beseffen dat iedereen op deze aarde een uniek geschenk heeft, en als we allemaal onze gave gebruiken kunnen we onze wereld een betere plek maken. Krista, jij bent de inspiratie voor velen, ga alsjeblieft door met je mooie werk! Ik dank God dat ik zo’n magische zuster heb mogen ontmoeten!

Tot snel! Vrede,
Eliane