HIV stigma – Page 8 – HIV stigmafighter

Dear Santa,

I wanted to ask you a favour for this Christmas season. As a woman living with HIV for 17 years I am grateful to live. I look at the future positively. Only sometimes I fall back when I experience stigma with health care providers or when I hear that in some places pregnant women have no access to HIV medication for themselves and their yet to be born children.

It hurts to hear that in so many places there are still pregnant women who do not have access to life saving medication. We should no longer have children born with HIV. So last week when I organized a Meet & Greet at the pink statue of the Crying Woman here in Amersfoort, my purpose was to get an impression how people were touched by the message behind the statue and to hear their thoughts on issues such as access to medication for all, especially pregnant women.

The understanding of the people I met and their support for the issues I raised, especially fighting for universal HIV medication access for pregnant women, was overwhelming. So I asked people to help spread my messages. Some even wrote and shared their own messages:

I am very grateful for the support I received that day. It shows that people finally understand how hard it is to live without having access to medication and fear that your baby risks to be born with a preventable condition.

The Meet & Greet gave me a lot of courage to keep fighting in 2020. Dear Santa, when you give presents tonight, I want to ask you to include these messages to everyone .I know you can reach so many people in one night, including the decision-makers. Let’s see the positive change in 2020.

I wish everyone a merry Christmas and am positively looking forward to 2020.

Peace,

Eliane.

Ik blijf me steeds beter voelen sinds ik open sta over mijn hiv voor mijn kinderen. Zaterdag was ik uitgenodigd voor HIV-positieve vrouwenactiviteiten in Sittard. Moeders mochten hun kinderen meenemen. Ik dacht dat het iets zou zijn voor heel jonge kinderen van 0 tot 8. Ik vroeg of het oke was om mijn jongste zoon van 10 te brengen. Natuurlijk is hij welkom, was het het antwoord. Dus was het mijn beurt om met mijn zoon Akira te overleggen of hij geïnteresseerd was om met mij mee te doen.

Hij had 3 keuzes:

De eerst was om met zijn grote broer Rio en zijn vader om te gaan trainen in de Lage Zwaluwe
De tweede keuze was om te gaan spelen met zijn vriend
En de derde was om zich bij mama aan te sluiten bij de hiv-activiteiten voor vrouwen.

Raad eens wat hij koos? Hij wilde met mij meegaan. Ik vroeg hem of hij zeker is om naar Sittard te gaan, 2 uur in een trein te zitten en deel te nemen aan de buikdans. Zijn antwoord was: “Mama, ik wil je ondersteunen bij veel dingen die je doet met het bestrijden van stigma. Ik schaam me niet dat ik in het openbaar om je heen ben, jij bent mijn moeder en mijn mooiste en moedigste moeder die ik ooit heb gezien in mijn hele leven “.

Nou niet dat hij heel oud is … slechts 10 jaar. Maar dit bracht tranen op mijn wangen. Toen vroeg hij: “Mam, ben je aan het huilen? Heb ik iets verdrietigs gezegd of heb ik je beledigd? “Ik zei:” nee mijn liefste, dit zijn tranen van vreugde “. Ik weet dat alle energie die ik in dit gevecht stop niet voor niets zal zijn, want zelfs als ik niet in staat zal zijn om verder te gaan, zal je oppakken wat er nog over was.

Dus gingen we met onze trein naar Sittard. We hebben geweldige mensen ontmoet, ik had een leuk gesprek. Sommige vrouwen kenden me alleen via mijn Facebook-positieve berichten. Sommigen hadden mijn verhalen gelezen op Hello gorgeous en waren zo blij om elkaar persoonlijk te ontmoeten. Dus omhelsden we elkaar en lachten we samen. Wat gebeurde er met mijn zoon Akira?

Wel, hij heeft al 3 kinderen ontmoet die hij kende tijdens het Positive Kids Family weekend. Dus ze waren samen aan het spelen, en soms kwam hij langs en gaf me dat ‘ik hou van je moeder kus’ en ik zou hem en andere kinderen horen piano spelen.

Ik was opgewonden om de buikdans te doen. Het is iets heel anders dan de Afrikaanse dans die ik als een professionele danser gewend ben te doen. Ik keek ernaar uit om het samen met positieve vrouwen te leren en contact te maken zoals ik altijd doe wanneer ik dans.

Wat een geweldige dag, ik heb genoten van elke minuut. De kinderen waren net als hun moeders gekleed in een buikdansuitrusting. Ik dacht dat Akira misschien niet mee zou doen of de outfit zou aantrekken. Het bleek dat hij er veel plezier mee had. Hij vindt het leuk om te dansen, denk ik, iets dat hij van mij heeft geërft. Hahahaha.

We hebben een leuke tijd samen gehad. Na de dans aten lekkere oosterse hapjes en toen gingen we naar huis.

Tot nu toe heb ik er geen spijt van mijn kinderen over mijn hiv-status te hebben verteld of Akira met mij in de vrouwengroep te laten doen, omdat ik geloof dat wanneer we de jonge generatie sterker maken we een kans hebben om het hiv-stigma te bestrijden en infecties te verminderen.

Eliane